Ποινή

Κάθε φορά που θέλω

να τιμωρήσω τον εαυτό μου

λιγοστεύω τις φορές

που σε κοιτώ.



Τίτος Πατρίκιος 

Ανασαιμιά

Κει που το βήμα σου πατεί
φυτρώνουν όλοι οι ανθοί
το χώμα αφρατεύει
το βλέμμα μου μισεύει.

Και η γλυκιά σου ανασαιμιά
πόσο με ταξιδεύει!
Χάνεται μες στους ουρανούς
τα άστρα αγαλλιάζει
το μέσα μου χαράζει.


Μαίρη Σκαρπαθιωτάκη

Ποθητή αθωότητα

Στους μυστικούς  ναούς
συναντηθήκαμε
- συνοδοιπόροι του άφατου -
ώσπου επήλθε η ένωση

Τα χείλη υμνούν το εμείς
στο φιλί στο μαζί και στο πάντοτε
αποτρέπουν στο έρεβος
να συλήσει το ιερό της αγάπης το  φως

Εισχωρώντας τρεμάμενη
στην πύλη του έρωτα
τη λήθη ξεπέρασα
και των ανόητων αποκτημάτων
την εκούσια ανηδονία
 
Των λαθών  η συγχώρεση εσύ 
ενδύοντας εσαεί
 την ποθητή  μας αθωότητα
με τις αξίες του απλού του λιτού του ευρύχωρου
  ανιχνεύοντας ατραπούς μυθικούς
του ωραίου 
 του αληθινού
   της ανεκτίμητης γνώσης.


Μαίρη Σκαρπαθιωτάκη

Αντίδωρα άνθη

Στα μύχια των χτύπων σου εισέρχομαι

στο απροσπέλαστο μονοπάτι της ψυχής σου

που ανεμώνες και σήμαντρα κρύβει

κι εκκλησιά με αντίδωρα άνθη

Το ατέρμονο της ανάσας σου οσφραίνομαι

τα μικρά μυστικά αστεράκια

που φωτίζουν το διάβα σου

τη γλυκιά μελωδία που αναβλύζει αγάπη

το Έαρ της ζωής σου το ατελεύτητον

Τάκης Τσαντήλας 

Διασχίζοντας σύννεφα

Όπως ήρθα, θα φύγω

διασχίζοντας σύννεφα

αφού πρώτα ξορκίσω το φόβο

που σκιάζει τα μάτια σου

και ανάψω το τζάκι εντός σου

Να σε δω να προβάρεις ποιήματα

να μιλάς ζωηρά με το φως της αυγής

με το φως της ανάστασης

Όπως ήρθα, θα φύγω

μ' ένα ανθάκι στιλπνό

να φυτρώνει στο μέλλον 

Τάκης Τσαντήλας

Σκοτεινή πέτρα

Σιωπηλή κραυγή
που τις στιγμές μας κεντά.
Χείλη σφιγμένα
που την αλήθεια ανιχνεύουν.

Πίσω
από την σκοτεινή πέτρα
στέκουν ακλόνητα
τα ονόματα
τα αγγίσματα
η μέθη
τα ποιήματα.

Μαίρη Σκαρπαθιωτάκη

Το ατελεύτητον της αγάπης

Τίποτε ωραιότερο
από το ν' ανιχνεύω το βλέμμα σου
να κοιτώ τις παρειές του προσώπου σου
να αγγίζω το σώμα σου
να αναπνέω από σένα.

Τίποτε πιο γνώριμο
από το να εφάπτομαι πάνω σου
υμνώντας το διάφανο πάθος
κι απαγγέλοντας εσαεί
το "επέστρεφε".

Να νιώθουμε γυμνοί
τις συσπάσεις της ένωσης
που μας έλκουν
μας βυθίζουν
μας υψώνουν
στο ατελεύτητον εμείς
της αγάπης.


Μαίρη Σκαρπαθιωτάκη

Στα μισοσκότεινα

Γυμνό το σπίτι, χωρίς πουλιά και έπιπλα.

Αθόρυβες Κυριακές με σβησμένα τσιγάρα

και ξερούς καφέδες στο πάτωμα - έρωτα στο πάτωμα

ή στο ταβάνι, σαν μύγες - 

Γυμνό το μυαλό μου. Μόνο δυο τρία καρφιά

στον τοίχο με μυτερούς ίσκιους και ένα χαλάκι

κόκκινο, μαθημένο να ξεφτάει στα πόδια σου.

Θα στρίψω το αίμα, να μην πηγαίνει

στον εγκέφαλο, να μην σκέφτεται έτσι.

Και η κρεατομηχανή δουλεύει.

Γιάννης Κοντός

Μια λάσπη στο μυαλό *

Ο αέρας, ο αέρας τα πήρε όλα

και άφησε ένα κατακάθι μνήμης,

μια λάσπη στο μυαλό.

Γιάννης Κοντός

Γενναιοδωρία

Περισσεύει ο λόγος
μπροστά στην ευωδιά ενός τριαντάφυλλου
στην γενναιοδωρία του πιο μικρού
του πιο ασήμαντου άνθους
τότε που η αλαζονεία του τίποτα
κρύβεται πίσω από επίπλαστα δάκρυα
κι η αγάπη ασύνορη
μας δίνει

την πιο ανοιχτή αγκαλιά της 

την πιο διαυγή μελωδία της


Τάκης Τσαντήλας