Ο Ουρανός

Πρώτα να πιάσω τα χέρια σου
Να ψηλαφίσω το σφυγμό σου
Ύστερα να πάμε μαζί στο δάσος
Ν’ αγκαλιάσουμε τα μεγάλα δέντρα
Που στον κάθε κορμό έχουμε χαράξει
Εδώ και χρόνια τα ιερά ονόματα
Να τα συλλαβίσουμε μαζί
Να τα μετρήσουμε ένα ένα
Με τα μάτια ψηλά στον ουρανό σαν προσευχή.

Το δικό μας το δάσος δεν το κρύβει ο ουρανός.

Δεν περνούν από δω ξυλοκόποι.



Μανόλης Αναγνωστάκης

Κι ήθελε ακόμη...

Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει.
Όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα.
Έβλεπα τώρα πόσα κρυμμένα τιμαλφή
έπρεπε να σώσω,
πόσες φωλιές νερού να συντηρήσω
μέσα στις φλόγες.

Μιλάτε, δείχνετε πληγές,
αλλόφρονες στους δρόμους
Τον πανικό που στραγγαλίζει
την καρδιά σας σαν σημαία
καρφώσατε σ’ εξώστες,
με σπουδή φορτώσατε το εμπόρευμα.
Η πρόγνωσή σας ασφαλής: Θα πέσει η πόλις.

Εκεί, προσεκτικά σε μια γωνιά, μαζεύω με τάξη,
φράζω με σύνεση το τελευταίο μου φυλάκιο
κρεμώ κομμένα χέρια στους τοίχους,
στολίζω με τα κομμένα κρανία τα παράθυρα,
πλέκω με κομμένα μαλλιά το δίχτυ μου και περιμένω.
Όρθιος και μόνος σαν και πρώτα περιμένω.


Μανόλης Αναγνωστάκης